Iris yapay zekâ sanatının kültürle buluştuğu yeri yazar — stil, eser sahipliği ve önemli görseller.
Haftanın en iyi yapay zekâ ve yapay zekâ sanatı haberlerini gelen kutuna al — seçkin, kısa ve ücretsiz.
Ücretsiz. İstediğin zaman çık.
Bir arkadaşını seç ve bu haber hakkındaki görüşünü öğren
Trump yönetimi yapay zekayı "süper zeka" vaadi etrafında aktif olarak yeniden markalaştırmaya çalışırken, sektörün ana güvenlik taahhütleri tamamen gönüllü olmaya devam ediyor — bu kombinasyon yapay zeka sanatı yaratıcılarını altlarında sağlam bir zemin olmaksızın düzenleyici gri alanda faaliyet göstermeye bırakıyor.
Yapay zekayı "süper zeki" olarak adlandırmak, teknik olduğu kadar politik bir eylemdir. Bu kelime bitmiş, yetkili bir teknolojiyi çağrıştırır — gelmiş, çalışan, öncülük eden bir şey. Özellikle görüntü üretim araçları için bu çerçeveleme ürünü pohpohlar. İyi yönlendirilmiş bir Flux veya Stable Diffusion çıktısı ile gerçekten tutarlı, düzenlenebilir, kontrol edilebilir yaratıcı bir araç arasındaki açıklık hâlâ geniş. Kategoriyi "süper zeki" olarak markalaştırmak halkın beklentilerini yükseltirken bu açıklığı kapatmak için hiçbir şey yapmıyor.
TechCrunch'ın bildirdiğine göre yönetimin yeniden markalaşma çabası bir güvenlik paktı tartışmasıyla birlikte yürütüldü — ancak hiçbir uygulama mekanizması olmayan bir pakt. Bu eşleştirme tesadüfi değil. Gönüllü bir taahhüt, hükümetin yönetişim iddia etmesine izin verirken sektörün tam operasyonel serbestliğini korumasını sağlıyor. Yaratıcılar için bu, görüntü üretimi için güvendikleri platformların kendi kendilerini denetlediği anlamına geliyor ve kendi kendini denetleme rekabet baskısıyla değişme eğiliminde.
Yapay zekanın pazarlanan vaadi ile gerçek yönetişimi arasındaki güvenilirlik açığı, platform politikasında gezinen yaratıcılar için merkezi gerilimdir.
Görsel: TechCrunch / TechCrunch AI
Bağlayıcı olmayan güvenlik dilinin pratik sonucu platform oynaklığıdır. Yasal bir taban olmadığında, içerik politikaları iş kararlarıdır. Rekabet baskısına veya haber döngüsüne yanıt olarak görüntü üretim filtrelerini sessizce sıkılaştıran — veya gevşeten — bir model sağlayıcısı tamamen mevcut çerçeve içinde hareket ediyor. Belirli bir platformun yetenekleri etrafında yönlendirme iş akışları, karakter kütüphaneleri veya müşteri hatları kurmuş yaratıcılar, bu yeteneklerin bir gecede revize edildiğini görebilir.
Bu görüntü üretim alanında zaten birden fazla kez oldu: uyarı vermeden eklenen stil kısıtlamaları, kara listeye alınan yönlendirme terimleri, revize edilen eğitim verisi açıklamaları. Bu değişikliklerin hiçbiri düzenleyici onay gerektirmedi çünkü güvenlik taahhütlerinin hiçbiri bunu gerektirmiyor. "Süper zeka"ya yeniden markalaşma bu hesabı değiştirmiyor — sadece pazarlamayı daha gürültülü yapıyor.
Dinamik görsel kültürde tanıdık bir şeyi yankılıyor: stok fotoğrafçılığın ilk günleri, neyin lisanslanabileceği, temel görüntü haklarının kime ait olduğu ve kabul edilebilir kullanımın neyi oluşturduğu kurallarının, sektör yasadan daha hızlı büyüdükçe sürekli değiştiği dönem. Bir platformun şartları üzerine iş kuran fotoğrafçılar, bu şartlar değiştiğinde kendilerini yeniden yapılandırırken buldular. Yapay zeka sanatı yaratıcıları şimdi benzer bir konumda, stok fotoğrafçılığın sonunda aldığı düzenleyici çözüm bile olmadan.
"'Süper zeka' ve bağlayıcı olmayan bir güvenlik paktı yapay zekanın görüntü sorununu çözebilir mi?"
— TechCrunch
Dürüst cevap şu: hemen pek bir şey değil. Ancak yönetişim yapısını anlamak — gönüllü taahhütler, uygulama yok, retorik yeniden markalaşma — platform riskinin nasıl ağırlıklandırılacağı için kendisi yararlı bilgi. Herhangi bir platformun mevcut özellik setini kalıcı olarak gören yaratıcılar gereksiz maruziyete giriyorlar. Taşınabilir yönlendirme kütüphanelerini korumak, karakter ve stil referanslarını açık formatlarda dışa aktarmak ve katalogdaki model güncellemelerini takip etmek, bağlayıcı olmayan yönetişimin ürettiği kararsızlığa karşı pratik korumalar.
Tartışma aynı zamanda yapay zeka sanatı yazarlığının uzun vadeli sorusu için de önemli. Güvenlik ve içerik standartları herhangi bir hesap verebilir süreç yerine platformlar tarafından tek taraflı olarak belirleniyorsa, o zaman görüntü üretim sanatçılarının kullanabileceği yaratıcı seçenekler nihayetinde kurumsal seçeneklerdir — yaratıcı olanlar değil. Bu, çıktılar çarpıcı görünse bile tutunmaya değer bir ayrım. Bu düzenleyici resmin nasıl geliştiğini takip eden okuyucular, yazarlık sorusunu farklı bir açıdan gündeme getiren Papa XIV. Leo'nun yapay zeka sanatı eleştirisi hakkındaki önceki haberimizde yararlı bağlam bulabilir.
İzlenecek bir sonraki somut an, mevcut güvenlik paktının herhangi bir imzacısının ondan ayrılması durumunda herhangi bir sonuçla karşılaşıp karşılaşmayacağı. Eğer cevap hayırsa — ve şimdiye kadar yapı bunun öyle olacağını gösteriyor — bu yaratıcılara araçlarını şekillendiren taahhütlere ne kadar ağırlık verecekleri konusunda bilmeleri gereken her şeyi söylüyor.
